Recenzje

Krystyna Grzybek - Diagramy

Dotychczasowy dorobek Krystyny Grzybek – prezentowany w ostatnich latach na kilku wystawach krajowych – jest świadectwem twórczych poszukiwań dokonywanych w ramach poetyki estetycznie skrystalizowanej i potwierdzonej bardzo dobrym przygotowaniem warsztatowym. Autorka zdradza wyraźne predylekcje do tworzenia przedstawień zrównoważonych, oszczędnych, kompozycyjnie spójnych, których wartość plastyczna wynika z umiejętnego operowania formami o czystym, abstrakcyjnym, geometrycznym pięknie.

Prezentowany tu cykl kolaży pod tytułem Diagramy jest kontynuacją i rozwinięciem koncepcji plastycznej realizowanej wcześniej przy użyciu lnu i juty. Podstawowym tworzywem prac aktualnie eksponowanych jest bibuła japońska i papier ryżowy. Te delikatne materie służą komponowaniu starannie wyważonych, zgeometryzowanych, przejrzyście rozplanowanych układów o wyraźnie akcentowanym porządku poziomów i pionów, szorstkawej fakturze, umiejętnie dobranych, zharmonizowanych tonacjach kolorystycznych, których chromatyczne odmienności nie tworzą silnych kontrastów, lecz budują stonowaną rytmikę.

Te abstrakcyjne kompozycje kształtów i kolorów, mimo że podporządkowane ścisłym rygorom, starannie przemyślane, charakteryzujące się konstrukcyjnym zmysłem i racjonalną dyscypliną – stają się w realizacjach Krystyny Grzybek swoistym emocjonalnym kodem, systemem znaków wyposażonych w treść uczuciową, dają zatem przyjemność wizualną i skłaniają do refleksji, są zaproszeniem do oglądania i kontemplacji.

Piotr Siemaszko

Cykl prac "Nad horyzontem"

Lazur, seledyn, turkus, oranż, fiolet, czerwień, ochra; zestawienia barw ciepłych i chłodnych, czystych i przełamanych, harmonie tonacji i odcieni. Kolory wody, nieba i światła. Wielobarwne monotypie Krystyny Grzybek są świadectwem niezwykłego kolorystycznego uwrażliwienia, pracami o wyjątkowym uroku, przynoszącymi radość oczom i ukojenie umysłowi. Monotypia jest techniką niespodzianki i bywa, że prawo ostatecznych rozstrzygnięć powierza przypadkowi; w pracach Krystyny Grzybek swobodna gra barw rozwija się jednak w ramach starannie opracowanego estetycznego zamysłu. Barwne płaszczyzny zdają się rejestrować spowolniony ruch natury, jej przyciszony puls i swoistą nieprzewidywalność, jednak dynamika żywiołów ulega w obrazie stabilizacji, a ich amorficzne kształty układają się w serie dekoratywnych wzorów. Barwne smugi określają porządek poziomów i pionów, oddzielają przestrzeń główną i obrzeża; swobodnie rozsiane plamy i punkty spotykają się i łączą, koncentrując zwykle w wyraźniej sugerowanych centralnych partiach, a struktura papieru czerpanego współtworzy fakturę i intensyfikuje odczucie jej materialnej substancjalności. Świetne wykorzystanie możliwości materiału i techniki, świadomość obrazu jako autonomicznego, plastycznego organizmu, kolorystyczna wrażliwość oraz instynkt ładu przynoszą wyjątkowo udany efekt artystyczny i dają prawdziwą estetyczną przyjemność.

P. Siemaszko

"Materia i struktury". O sztuce Krystyny Grzybek

Krystyna Grzybek zajmuje się projektowaniem, malarstwem, tkaniną artystyczną i witrażem. Prezentowane na niniejszej wystawie dwa, formalnie odmienne cykle prac, to zatem tylko niektóre spośród kilku preferowanych przez autorkę sposobów wypowiedzi, a zarazem świadectwo jej plastycznych możliwości, manifestacja dojrzałej, skrystalizowanej poetyki, określająca zarazem obszary artystycznych zainteresowań, jak i kierunek twórczych poszukiwań.

Cykl pierwszy, zatytułowany W sieci, skupia kolaże wykonane z tworzyw tekstylnych, wzbogaconych niekiedy grubymi impastowymi smugami lub plamami akrylu w różnych barwnych tonacjach. Prace te charakteryzuje geometryczny rygor przejawiający się zarówno w dominacji geometrycznych figur, w pionowej lub pionowo-poziomej organizacji przedstawień, w zrównoważonej, symetrycznej kompozycji, jak i w oszczędnym, racjonalnym gospodarowaniu znakami plastycznymi. Kompozycje te opierają się na odpowiednio uregulowanych kontrastach kolorów i zestawieniu tworzyw o odmiennej tekstylnej specyfice. Autorka posługuje się tu materią o zwartym, ścisłym splocie, łącząc ją z siatką, dzięku czemu tworzywa i kolory splatają się i przenikają, co tworzy interesujący, dekoracjny efekt.

Drugi z prezentowanych - cykl pt. Mury - to zbiór monotypii wykonanych na papierze czerpanym, który z uwagi na swą gramaturę i rodzaj powierzchni współtworzy wyczuwalną fakturę przedstawień. Prace te charakteryzuje większa, jakby ekspresjonistyczna malarska swoboda, choć i tu zaznacza się charakterystyczna dla autorki skłonność do syntezy, porządku, kompozycyjnej dyscypliny. Istotną, zarówno w sensie estetycznym, jak i semantycznym rolę odgrywa tu kolor, który staje się plastyczną dominantą każdego obrazu, jak i nadrzędnym środkiem ekspresji, wyrazem emocji, nastroju, nagłego przeżycia, wizualizacją nieuchwytnych doświadczeń, którym jedynie sztuka jest w stanie nadać konkretną formę.

Piotr Siemaszko